Getal van de maand: 37%

De afgelopen decennia is de wereld in enorm tempo geglobaliseerd. De laatste jaren zien we echter een tegenbeweging: handelsoorlogen en protectionisme zorgen voor een periode van deglobalisering. Althans, dat is het verhaal dat je in de kwaliteitskranten en op economische blogs leest. Maar dat verhaal klopt niet, zegt Shannon K. O’Neill, auteur van het in 2022 verschenen boek The Globalization Myth: Why Regions Matter.

In dat boek stelt zij dat in de laatste vijf decennia de handel niet zozeer is geglobaliseerd maar vooral is geregionaliseerd. Een handelsakkoord als NAFTA (VS, Mexico, Canada), de toegenomen handel tussen Aziatische landen en de open markt binnen de EU: die hebben gezorgd voor sterke economische groei en wederzijdse regionale afhankelijkheid. Regio’s in de wereld die minder sterk groeien, ontberen zo’n hechte regionale economische inbedding (Afrika, Zuid-Amerika, het Midden-Oosten).[1]

De wereldwijde handel loopt inderdaad terug, erkent O’Neill. Maar dat ligt vooral aan China. Maakte handel in 2006 nog 64 procent uit van het Chinese BBP, nu is dat 37 procent. China’s intrede op de wereldmarkt begin deze eeuw was in omvang ook uniek. In zekere zin keren we nu terug naar de normale situatie, minder vertekend door het uitzonderlijke geval China.

Maar de normale situatie is niet, wil O’Neill maar zeggen, een terugkeer naar nationalistisch protectionisme. Het is die van sterke – en steeds sterker wordende – handelsrelaties op regionaal niveau.

Welke gevolgen heeft dat voor Europa?

O’Neill schrijft met name voor een Amerikaans publiek. Maar andere nieuwsberichten werpen wat meer licht op de gevolgen voor Europa. De Duitse economie presteert al tijden matig. Ook voor 2024 verwacht hoofdeconoom Carsten Brzeski van ING Duitsland een economische krimp bij ons buurland.[2]

In het vakblad ESB valt te lezen dat dit naar verwachting een langdurig probleem is voor Duitsland.[3] Eén van de redenen die worden genoemd is de Duitse afhankelijkheid van de export naar China. Al jaren is China namelijk Duitslands belangrijkste handelspartner. Nu China dus ‘deglobaliseert’, heeft Duitsland daar last van.

Volgens O’Neill is de terugkeer van regionalisering weer een terugkeer naar de norm én is het de toekomst van de wereldeconomie. Voor Duitsland wellicht een aansporing om hetzelfde te doen: zich meer richten op Europa en minder op China. Duitsland heeft een lage staatsschuld en met een soepeler begrotingsbeleid zou het de nodige investeringen kunnen doen in de eigen economie. Dit zou een boost kunnen zijn voor de economie van heel de regio.


[1] https://yalebooks.yale.edu/2023/10/26/its-not-deglobalization-its-regionalization/

[2] https://www.bnr.nl/nieuws/internationaal/10537685/duitsland-mag-zich-ook-in-2024-opmaken-voor-een-economische-krimp

[3] https://esb.nu/de-nederlandse-economie-moet-zich-verder-van-de-duitse-afwenden/

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *